mig29_1

MiG-29 Fulcrum

Vlak nadat het prototype van de in de vorige aflevering besproken Su-27 Flanker (de RAM K) door een westerse spionagesatelliet op het Russische testvliegveld Ramenskoye (nu Zhukovsky) was waargenomen, werd in november 1977 op hetzelfde vliegveld nog een ander tot dan toe onbekend toestel ontdekt. Dit onbekende vliegtuig kreeg de tijdelijke codenaam RAM L. Later werd het geïdentificeerd als zijnde het prototype van de MiG-29 Fulcrum. In dezelfde periode werd de Su-27 Flanker ontwikkeld.Beide toestellen zijn gebaseerd op het basisontwerp dat door TsAGI (het Sowjet instituut voor aero-/hydrodynamica) en door de respectievelijke ontwerpbureaus (Sukhoi en MiG) is uitgewerkt tot een prototype. Dit verklaart de gelijkenis tussen de twee types.


(MiG-29A de 6627 gemaakt door Aschwin Koel op Leeuwarden op 1 september 1999)

Geschiedenis MiG-29 Fulcrum

Inleiding

De MiG-29 is vanaf het begin als tegenhanger van de F-16 en F/A-18 jachtvliegtuigen ontworpen, de Su-27 Flanker daarentegen als tegenhanger van de Amerikaanse F-15 Eagle air superiority fighter. Het prototype van de Fulcrum verschilt uiterlijk niet veel van de eerste Fulcrum A (dit in tegenstelling tot het Flanker prototype en de Flanker B). Een duidelijk verschil is de plaatsing van het neuswiel: bij de Fulcrum A is dit naar achteren verplaatst. De eerste vlucht met het prototype vond plaats in oktober 1977. Gedurende het testprogramma verongelukten twee van de in totaal negentien gebouwde prototypes. Bij beide ongevallen waren de problemen terug te voeren op de motor. Voor de rest verliep testprogramma redelijk voorspoedig. De eerste Fulcrums werden in 1983 aan de Russische luchtmacht voor acceptatieproeven geleverd. Het Fulcrum prototype 9-01 is vandaag de dag te zien in het luchtvaartmuseum van Monimo.

Productie

De eerste productie-toestellen die de NAVO-codenaam Fulcrum A kregen, verschilden nog steeds niet veel van de prototypes. Het meest kenmekende verschil was de plaats van het neuswiel. De latere varianten van de Fulcrum A verschillen uiterlijk met de eerste productieserie op de volgende punten:

  • De “ventral fins” aan de onderzijde zijn verwijderd. Deze vinnen waren in eerste aanleg geplaatst om het spin-gedrag van de Fulcrum te verbeteren. Later werd dit onnodig geacht en werden ze niet meer geplaatst.
  • Chaff/flare dispensers zijn geplaatst in de uitsteeksels van het kielvlak.
  • De richtingsroeren zijn vergroot.

Een aantal vroege productie-varianten is gemodificeerd tot deze standaard Fulcrum.

Het Westen moest, tot het bezoek van zes Fulcrum A’s in 1986 aan Finland, wachten om een goede blik op de Fulcrum te kunnen werpen. In 1988 bezochten twee MiG-29’s de internationale luchtvaartshow op Farborough. Sindsdien zijn Russische gevechtsvliegtuigen niet meer weg te denken bij de grote internationale luchtvaartshows zoals bijvoorbeeld Farnborough, Le Bourget of de ILA.

De Fulcrums waren binnen de luchtstrijdkrachten van de Sovjet Unie echte “front line fighters”. De Fulcrum squadrons werden dicht langs het IJzeren Gordijn op Oost-Duits grondgebied geplaatst. Niet in de laatste plaats werd dit ingegeven door de slechte range van de MiG-29. De Fulcrum is naar diverse bevriende staten van de Sovjet Unie binnen en buiten het voormalige Warschau Pakt geëxporteerd en ook nu nog exporteert Rusland dit toestel nog naat enkele landen. De tweezitter variant van de Fulcrum, de MiG-29UB, maakte op 29 april 1981 de eerste vlucht. Om ruimte voor de twee vliegers te maken is de Slot Back radar weggelaten. Door deze modificatie is de Fulcrum B slechts beperkt inzetbaar en kan hij geen radar-geleide AA-10 Alamo lucht-lucht raketten meevoeren. De achterste vlieger heeft, om het uitzicht tijdens de start en landing te verbeteren, de beschikking over een periscoop die over de voorste cockpit heen kijkt. De Fulcrum B heeft geen chaff/flare dispensers.

Varianten

De Fulcrum C is een gemodificeerde variant van de “Ä”. Uiterlijk is het verschil met de MiG-29 Fulcrum A de verdikte romprug. Intern is waarschijnlijk veel meer gewijzigd. Vermoed wordt dat dit toestel onder andere een interne radarstoorzender heeft. De Fulcrum C is alleen aan de luchtstrijdkrachten van de Sovjet Unie geleverd en niet geëxporteerd. Het Mikoyan ontwerpbureau heeft gelijktijdig met de ontwikkeling van een vliegdekschip voor de Russische vloot een speciale marinevariant uit de MiG-29 Fulcrum C ontwikkeld, namelijk de MiG-29K Fulcrum D. Dit toestel is op diverse punten aangepast om daardoor vanaf het vliegdekschip Admiraal Kuznetsov te kunnen opereren. De MiG-29K heeft onder andere verbeterde motoren (RD-33K i.p.v. RD-33), opvouwbare vleugels, een dubbel neuswiel, andere avionics, verdikte vleugeltippen en een vanghaak. De toekomst voor de MiG-29K ziet er echter niet rooskleurig uit. De Fulcrum D heeft de competitie tegen de su-27K Flanker D verloren en is daarom niet ten behoeve van de Russische marine luchtstrijdkrachten in productie genomen. De MiG-29KVP is een experimenteel vliegtuig, dat is gebruikt voor het uittesten van deelsystemen voor de MiG-29K Fulcrum D. Met dit toestel zijn onder andere starts en landingen uitgevoerd op het experimentele vliegveld Saki waar een gesimuleerd vliegdek van de Kuznetsov op de startbaan was gebouwd (inclusief ski-jump en remkabels). Het toestel is grotendeels identiek aan de MiG-29K maar heeft bijvoorbeeld geen opvouwbare vleugelhelften. De MiG-29S (ook wel MiG-29C genoemd) is een “midlife update”-variant van de Fulcrum C. Dit toestel wordt aangeboden aan de landen die nu met de “gewone” MiG-29 Fulcrum A vliegen waarbij de oude MiG-29’s tot MiG-29S standaard zullen worden gemodificeerd. De MiG-29S heeft onder andere een nieuw “fly-by-wire”-systeem, ingebouwde radarstoorapparatuur, een vergrote brandstofcapaciteit en de mogelijkheid om de actieve AA-12 lucht-lucht raket mee te nemen. Maar van deze MiG-29 variant is nog geen enkel toestel verkocht. De MiG-29M (ook wel MiG-33 genoemd) is een totaal nieuwe Fulcrum variant. Aerodynamisch gezien is het toestel opnieuw ontworpen. De MiG-29M verschilt uiterlijk dan ook op diverse punten van de MiG-29 Fulcrum C: de luchtinlaten hebben een andere vorm, de anti FOD deuren zijn vervangen door FOD schermen à la Su-27 Flanker, het horizontale stabilo heeft een “dog tooth” gekregen, een andere neussectie, terwijl er twee extra ophangpunten onder de vleugels zijn gecreëerd. Ook intern is er veel veranderd: de cockpit is totaal opnieuw ontworpen rondom twee Multi Functional Displays (MFDs), de Zhuk radar is geïnstalleerd i.p.v. de Slot Back en nieuwe computers zijn ingebouwd, waardoor de MiG-29M in staat is lucht-grond geleide raketten mee te voeren. Kortom: een totaal nieuw toestel.

Toekomst

De vraag is of de Fulcrum nog een toekomst heeft binnen de Russische luchtstrijdkrachten. Bij diverse interne competities hebben de Russische luchtstrijdkrachten de voorkeur gegeven aan Su-27 Flanker varianten. Waarschijnlijk zal de toekomst van de Fulcrum liggen in de export naar landen die de Su-27 Flanker te duur vinden. Het is daarom wel aannemelijk, dat we de MiG-29 Fulcrum nog vele jaren zullen tegenkomen, zij het zeer verspreid over de wereld.

Gebruikers MiG-29 Fulcrum

De gebruikers van de MiG-29 Fulcrum zij, in willekeurige volgorde: Duitsland, Slowakije, Cuba, Irak, Peru, Bulgarije, Moldavië, Polen, India, Iran, Noord-Korea, Maleisië, Roemenië, Hongarije, Belarus (Wit Rusland), Ecuador, Syrië en het voormalig Joegoslavië. Tevens wordt in India de MiG-29 Fulcrum in licentie gebouwd.


(MiG-29, de 29+16 hier geplaat op Rheine Hopsten op 27 juli 1999 door marcel Kömmelt)

Technische gegevens MiG-29 Fulcrum

Spanwijdte: 11,36 m.
Lengte: 17,32 m.
Hoogte: 4,73 m.
Max. gewicht: 18.000 kg.
Motor(en): Twee Tumansky RD-33 turbofans met elk 8.300 kg stuwdruk.
Lading: 8.500 kg.
Bewapening: Eén zesloops 30 mm Gaitling kanon.
Max. snelheid: Mach 2.3 hoog, Mach 1.06 op Sea Level.
Plafond: 17.000 kg.
Combat radius: 1.150 kg.

Herkenningskenmerken MiG-29 Fulcrum

Vleugel: Middendekker, pijlvormig, boogvormige vulling van romp naar vleugel, afgeronde tips.
Kielvlak: Twee in lichte V-stand, wigvormig met knik en vulling tot voor op de vleugel, schuin afgesneden tips.
Stabilo: Pijlvormig, model als vleugel, steken ver uit de romp naar achteren.
Romp: Kegelneus, oplopende bovenkant, druppelcockpit.
Motor(en): Twee, met een grote tussenruimte, schuin afgesneden vierkante luchtinlaten onder de romp.

Reacties zijn gesloten.